Ervaringen van deelnemers

Ans van Maris (82 jaar)

“In 2014 overleed mijn man. Kort daarop las ik over KunstRoute65 en ik dacht: hier kan ik een start maken om mijn leven weer op te pakken. Hij was twintig jaar ziek geweest, dementerend. De laatste acht jaar heeft mijn leven zich afgespeeld in een verpleegtehuis. En daarna, dan moet je de maatschappij weer in.

De uitdaging, daar gaat het om. Dingen die ik niet ken, of waar ik meer van wil weten. Het mooiste vond ik tot nu toe de workshop 3D-printen van MU, de ontdekking van die technologie. Met het ontwerp-programmaatje waar we mee leerden werken, ben ik thuis verder gegaan. Die ontwerpen wil ook laten printen.

Ik ben heel nieuwsgierig. Als je op deze leeftijd bent, en je hebt kleinkinderen van midden dertig, dan moet je proberen midden in het leven te blijven staan. Dat is belangrijk, maar ook heel erg leuk.”

Antoon Weemers (69 jaar)

“Heel mijn leven heb ik met mijn handen gewerkt, onder meer als meubelmaker. Ik kreeg een tekening, of een ontwerp en dat maakte ik dan. Maar zélf iets ontwerpen, of uit de losse pols bezig zijn, nee, dat heb ik nooit gedaan. Mijn vrouw zei wel eens: ‘Als jij perkplantjes haalt, staan ze daarna keurig netjes in vierkantjes in de tuin, zoals ze in de verpakking zaten.’

Bij de KunstRoute65-workshop zei ontwerper Jeroen Wand ‘Dit wordt een vaas’. Ik dacht ‘Ja, je kunt me nog meer vertellen’. Als ie nou gezegd had wat we precies gingen doen, had ik wel wat dingen anders gedaan. Dat heb ik ook tegen Jeroen gezegd. En hij zei: ‘Ja daarom zei ik het niet, je moet niet overal rekening mee willen houden.’ Dat losse, dat vond ik echt heel erg leuk om te ervaren. Mijn manier van werken, het structurele, het vooruitdenken, daar heb ik heel mijn leven veel aan gehad, maar het kan me ook weleens in de weg zitten. Het is leuk iemand te ontmoeten die zo anders kijkt.

Mijn kinderen zeiden: ‘Als wij jou een jaar geleden hadden gezegd in welke wereld jij terecht zou komen, had je ons nooit geloofd.’ Ik kende de culturele instellingen eigenlijk alleen van naam. Ik voel nu geen drempel om iets als MU of de DDW te bezoeken, die was er voor dat ik KunstRoute65 kende meer.”

Babs Robles de Medina (77 jaar)

“Ik las in de krant over KunstRoute65 en ik dacht hé, de mogelijkheid om nu, op dit tijdstip in mijn leven, kennis te nemen van de nieuwste ontwikkelingen, daar had ik nooit van durven dromen. Ik heb me opgegeven uit pure nieuwsgierigheid.

Het omgaan met jeugd, met energie, enthousiasme, bruisend leven… dat kun je op een kienavond niet vinden. Ik heb kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ik ben altijd met de volgende generatie bezig geweest en vind het fascinerend.

Twee, drie keer in de week haal ik mijn drie achterkleinkinderen van school en dan pas ik op. Dat houdt me alert. Verder ben ik actief met mijn eigen barbershopkoor, en heb ik verschillende keren meegedaan met projecten van het Parktheater. Zo’n vijf jaar geleden ook met het theaterproject Bejaarden en Begeerte van Het Zuidelijk Toneel.

Ik vind het echt ongelooflijk fascinerend en geweldig dat jongelui zo veel moeite doen om ons in te lichten over nieuwe ontwikkelingen. Dat gaat niet vanzelf, daar kom je niet uit jezelf toe, daarvoor moet je echt meegetrokken worden. Dat vind ik een van de mooiste dingen van KusntRoute65. Met heel mijn hart meen ik dat.”

Michael Bastiaans (68 jaar)

“In iedere workshop van KunstRoute65 leer je weer iets nieuws, omdat je steeds iets doet wat je nog nooit gedaan hebt. En je krijgt met nieuwe technieken te maken. Je hoort op televisie bijvoorbeeld wel over 3D-printen, maar als je het zelf doet begrijp je veel beter wat er gebeurt en wat er voor nodig is.

Na de workshops zijn mijn vrouw Els en ik nog regelmatig naar de instellingen gegaan, we zijn bijvoorbeeld bij MU gaan kijken naar een expositie. Je word ook geprikkeld om dat te doen, ‘oh, dat willen we ook zien, en dat ook’.

KunstRoute65 heeft me rijker gemaakt, ook geestelijk. Van kunst word je altijd rijker. En als je het niet snapt en het wordt vervolgens uitgelegd dan helemaal. Wat ik belangrijk vind is dat een kunstenaar vertelt waar hij mee bezig is. Jeroen Wand had dat: een jonge, heel gedreven kunstenaar. Die staat met zoveel enthousiasme te vertellen. En juist omdat hij niet vertelde wat we precies gingen doen tijdens zijn workshop, maar dat we gewoon samen aan de slag gingen, was het project voor mij heel geslaagd.”

Francine Coenen (70 jaar)

“Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in kunst en design. Ik ben ook vrijwilligster geweest in het Designhuis. En ik ga vanaf het begin naar de Dutch Design Week. Ook heb ik veel kennissen die in hetzelfde straatje passen. Helemaal nieuw was deze wereld dus niet voor me.

Ik was dus al geïnteresseerd toen ik las over KunstRoute65, en toen bleken de workshops ook nog bij mij in de buurt te zijn. Bovendien kende ik de kunstenaar Jeroen Wand. Daardoor wilde ik graag meedoen.

Wat het vooral leuk maakt, is het werken met jonge mensen; het jeugdige elan in het ontwerpvak. Door de workshops krijg je dat goed mee.

Ik ben een zelfdoener, ik maak graag zelf iets. De nieuwe technieken die KunstRoute65 laat zien spreken me erg aan. Het lasersnijden was leuk om te zien. En 3D-printen is sowieso de uitvinding van de eeuw. Dat zou ik ook wel eens willen doen. Maar ik hou niet van dat kleine, het liefst zou ik heel groot werk maken.”